Za obiektywem, czyli skąd ten klimat?
Fotografuję szkłami, które pamiętają czasy, gdy obraz powstawał z cierpliwości, a nie z algorytmów. Zeiss, Takumar, Meyer. Konstrukcje z lat 60. i 70., projektowane z myślą o kliszy, a dziś wciąż potrafiące zrobić z kadrem rzeczy, których nie da się zaplanować.
Fascynuje mnie w nich to, co nieoczywiste: miękki, organiczny rysunek, mikrokontrast budujący przestrzenność, bokeh o własnym charakterze, flary pojawiające się dokładnie tam, gdzie światło ma ochotę się zaplątać. Każde z tych szkieł ma swój temperament. Zdarza się, że nieidealne krawędzie ostrości czy delikatna aberracja stają się właśnie tym, co nadaje zdjęciu duszę. To, co kiedyś nazywano wadą, dla mnie jest sygnaturą obiektywu.
Pracuję na nowoczesnym korpusie, ale z dawną optyką. Łączę plastykę szkieł sprzed pół wieku z możliwościami współczesności: precyzją, kontrolą światła i swobodą w pracy z materiałem. W ten sposób powstają zdjęcia z charakterem: spokojne, szczere, z fakturą i głębią.
Fotografia analogowego rysunku to dla mnie rzemiosło oparte na świadomych wyborach: dobór szkła do światła, do tematu, do nastroju. Każdy kadr jest efektem decyzji, a nie przypadku, nawet wtedy, gdy ostatnie słowo należy do flary.